Hallo, van harte welkom op mijn website met praatjes en plaatjes.
Hieronder staat mijn meest recente blog. Ik ben daar bij het begin van de corona pandemie mee begonnen, om ondanks de maatregelen toch in contact te blijven met de mensen die mij dierbaar zijn. De blogs van de afgelopen tijd vind je op datum onder “Blogs”.
En onder “Foto’s” vind je -je raadt het al- een wisselende selectie uit mijn foto’s.
Ik stel het zeer op prijs als je wilt reageren, dat kan onderaan de pagina’s.
Veel plezier!


26 juni 2022

Dom

Dit is voor de verandering eens geen zondagochtendverhaal maar een zaterdagavondverhaal. Het is nodig dat ik wat meer dingen doe op het dierenpark, waar ik als vrijwilliger werk. En dat is nu ook even de zondagmorgen. Best leuk, even in alle rust de dieren te eten geven en zo. En verhalen schrijven op zaterdag kan natuurlijk ook.
Soms kan ik zo hartelijk om mezelf lachen. Dan doe ik weer eens iets heel doms, schaam me vervolgens kapot, om uiteindelijk in de lach te schieten. Zaterdagmiddag was er zoiets. Ik moest even met de auto weg. Ik naar beneden. Ben ik bij de auto, doet de afstandsbediening om de deuren te ontgrendelen het niet. Ik balen natuurlijk. Weer naar boven om mijn reservesleutel te pakken. Weer naar beneden. Die deed het gelukkig wel. Ik dus later die middag op de fiets naar de winkel om nieuwe batterijtjes voor dat ding te halen. Op internet opgezocht hoe ik die kan vervangen en met veel moeite de afstandsbediening open gepeuterd, nieuwe batterijtjes uit de blisterverpakking gehaald en geplaatst. Even naar beneden om te testen. Niets, noppie, nada, niente. Zou dat verrekte ding soms stuk zijn? Ik hoopte van niet want een nieuwe is echt duur. Op google even gezocht naar een bedrijf dat mij zou kunnen helpen. Kom ik in Helmond uit, een schoenmakerij annex sleutelservice, klaar terwijl u wacht, die ook autosleutels doet. Dus hup, in de auto en erheen. De man die mij hielp legde de sleutel op een of ander apparaatje. Zijn conclusie: geen signaal, dus openmaken die hap. Zit hij wat te peuteren, haalt de batterijen uit hun vakje en schiet in de lach. Het zijn twee van die ronde platte batterijtjes, die op elkaar in de houder moeten. Hij haalt ze er uit, kijkt mij aan en laat zien wat er mis is: aan de onderkant van de batterijtjes zit nog een stickertje met de melding dat ze gevaarlijk zijn voor kleine kinderen. Niet inslikken, en zo. Maar daardoor maakten ze dus geen contact. Had ik helemaal niet gezien. Stickers eraf, hele zootje weer gemonteerd en testen. Werkt dus prima. Gottegot, wat voelde ik mij toen even dom. Maar zijn aanstekelijke lach deed zijn werk, ik stond even later ook te schateren. Kosten? Nul komma nul, schrijf maar een leuke recensie over mijn service. Nou, graag natuurlijk. Bij deze: Bob Fleskens, Brouwhorst 14, Helmond. Keigoede service.
Gisteren maakte mij weer eens duidelijk dat het mij, naarmate ik ouder wordt, steeds minder kan schelen wat anderen van mij vinden, ik steeds minder mezelf hoef te bewijzen, en vooral dat ik veel milder naar mijzelf wordt. Vroeger wilde ik alles kunnen, alles weten, foutloos zijn. Geen beginnen aan, natuurlijk. Alsof je een gebrek aan zelfvertrouwen daarmee kunt overschreeuwen. Een berg was iets waar ik bovenop moest staan, een opdracht in mijn werk iets dat ik altijd vol bravoure aannam. Ook al vroeg ik me daarna wel eens af waarom ik zo dom was geweest om ja te zeggen. Een bergtop bezorgde mij ooit letterlijk de doodschrik, als gevolg van mijn eigen domme fouten. Ik heb kennelijk een gelukkig gesternte, want ik ben er in mijn werk nooit mee in de problemen gekomen. Het leverde soms wel veel spanning op, maar ik leerde er ook veel van. Onder andere dat ik veel meer kan dan ik dacht. En vooral dat realistisch zijn toch ook wel wat heeft. Dus ben ik hier tegenwoordig veel gemakkelijker in, vind ik het al gauw wel goed. Niet dat ik onverschillig ben geworden. Dat zeker niet. Ik houd nog steeds van uitdagingen. Maar ik hoef niet alles zelf en in mijn uppie te kunnen. Mijn drang naar perfectie loslaten gaat samen met mijn toegenomen zelfvertrouwen en het maakt het leven wel een stuk gemakkelijker en leuker.

6 gedachten over “Home

  1. Tonny van den Eijnde zegt:

    Ik geniet van je verhalen uit het leven gegrepen. Over schijnbaar alledaagse dingen. Ik heb ook genoten van je foto’s. Mooi idee om deze je verhalen breder te delen. Het zal voor velen een inspiratie zijn, dank hiervoor.

  2. Anita Spooren zegt:

    Hoe een broekzakgesprek kan leiden tot mooie verrassingen. Een verrassing dat ik jou aan de telefoon kreeg en daarbij als kadootje deze mooie verhalen, puur en uit t leven gegrepen, in combinatie met prachtige beelden. Ze complementeren elkaar. Ik ga je zeker blijven volgen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.