September 2021


19 september 2021

Onzin

Terug in Nederland is het ineens tussen zomer en herfst. Mooi en warm weer, maar ’s morgens vroeg is alles drijfnat van de mist en de dauw. Dat levert prachtig glinsterende spinnenwebben op en gras dat flonkert alsof het met miljarden diamantjes is bezaaid. Maar ja, twee weken Tenerife zitten er al weer op. Prachtig weer gehad, zelfs ongebruikelijk heet. Lekker op een terrasje aan het strand een cocktail drinken, uit eten, oude bekenden ontmoeten. Dat laatste is niet zo gek natuurlijk want ik kom er al ruim 40 jaar. En natuurlijk iedere dag een eind wandelen als tegenwicht voor alle extra calorieën. Wat kan het leven toch mooi zijn.
Spanje was streng met het toelaten van toeristen. Ik moest in Madrid twee verschillende QR-codes laten zien, de Nederlandse en een Spaanse. Schiphol eiste bij vertrek en aankomst een ingevulde gezondheidsverklaring waar evenwel geen hond om vroeg. Onzinnig veel administratie waar niets mee gebeurt. Daar stond dan weer tegenover dat er bij aankomst op Schiphol sneltesten werden uitgedeeld. Daar heb ik nu gratis een voorraadje van. Meteen gebruikt ook, gelukkig alles oké.
Op tv kom ik hier in Nederland volop onzin tegen. Een vaatwasmiddel waarbij geconstateerd wordt dat je geen expert hoeft te zijn om je vuile vaat weer brandschoon uit de vaatwasser te worden. Hoe moeilijk kan het zijn, is er misschien ergens een opleiding tot professioneel afwasser? Een automerk dat een model aanprijst omdat je daarmee altijd en overal met al je vrienden in contact blijft. Volgens mij is dat nu net wat je vooral niet moet doen als je achter het stuur zit. Hoe krijgt zo’n reclamebureau het bedacht?
Over hoe krijg je het bedacht gesproken: ik kwam op internet een paar productbeschrijvingen tegen:
“Product X vertelt over de relatie tussen de man en de aarde, de harmonieuze en bescheiden  dialoog tussen hem en de elementen van de natuur. Het treedt op als schakel tussen de man en zijn oorsprong, de bron van zijn scheppende kracht.”
En dan deze:
“Product Y is een magnetische oproep voor nieuwe ontdekkingen steunend op de overtuiging dat met technologie als uitbreiding van onszelf, we onze limieten kunnen verruimen, heruitvinden wat mogelijk is en nieuwe horizonten kunnen verkennen.”
Of deze:
“Product Z biedt een nieuwe mannelijke en frisse variant en geeft het moment van helderheid dat de man van vandaag zichzelf moet optrekken, zijn geest moet scherpen, reflecteren en vooruit moet gaan. Het onthult een nieuw facet van moderne mannelijkheid, waardoor de hedendaagse man wordt uitgenodigd om te pauzeren en zich opnieuw op zijn succes te concentreren.”
Ik vraag me dan af wat de tekstschrijver zoal aan geestverruimende middelen heeft gespoten, gerookt, gesnoven en geslikt. Mogelijk alle vier tegelijk, met alleen maar een flinke joint krijg je dit soort onaardse teksten echt niet bedacht. Ik moet er hartelijk om lachen. En ik heb tegelijk bewondering dat iemand in staat is dit niet alleen op papier te krijgen maar het nog te verkopen ook. Maar ja, het is in de reclamewereld nu eenmaal een trend om vooral geen zinnige feitelijke informatie te geven maar om een sfeerbeeld te creëren, om in te spelen op het imago dat mensen willen hebben en waar het product aan moet bijdragen. Toch ook zot dat iemand iets koopt om de indruk die het op anderen moet maken, in plaats van omwille van de functionaliteit.
Enig idee wat voor drie producten het zijn? Eau de Toilette! Geurtjes die voor belachelijk hoge prijzen in de winkel liggen. Maar eerlijk is eerlijk, ik heb ook een paar van die luchtjes in de badkamer staan. Ik heb alleen nooit iets gemerkt van die wonderbaarlijke eigenschappen.
En wat de foto betreft: het bordje lijkt me nogal overbodig. Met zoveel brandnetels zou ik ook bij hoge nood nog even een stukje doorlopen als ik een hond was.


26 september 2021

Druk

Soms heb ik het idee dat ik het tegenwoordig nog drukker heb dan een paar jaar geleden, toen ik nog werkte. Ik vraag me nu sowieso af hoe ik toen alles voor elkaar kreeg. Maar ja, het is alleen maar een beleving.
Er is een wetmatigheid die luidt dat iedere gegeven ruimte de neiging heeft zichzelf te vullen.
Even uitleggen? Stel: je hebt ongeveer één plank nodig om wat spullen op te bergen. Nou vind je een plank  aan de muur toevallig niet mooi, dus koop je een kast. Wedden dat die kast binnen de kortste keren helemaal vol staat? Hij trekt als een soort magneet vanzelf spullen aan. Herkenbaar? Voor mij wel. Allerlei spullen komen dan stiekem mijn huis binnen sluipen en ze nestelen zich vervolgens ongemerkt in mijn kasten. Ze er weer uit krijgen is een stuk lastiger. Want ja, je weet maar nooit wanneer ze nog eens van pas komen. Tot ik iets in een enkel geval eens echt nodig heb. Maar dan is dat dingetje waar ik geen afscheid van kon nemen ineens spoorloos. Heeft ie zich ergens onvindbaar verstopt.
Toen ik nog werkte had ik soms wel lol van deze tijd/ruimte wetmatigheid als ik iemand begeleidde die het gevoel had om te komen in het werk. Dan was het een kwestie om diegene te laten uitzoeken of hij niet allerlei dingen deed die hij beter aan anderen kon overlaten. En om te kijken hoe hij of zij het werk over de tijd verdeelde. Te weinig te doen hebben of er teveel tijd voor hebben leidt gemakkelijk tot wat langzamer werken. Andersom is dat natuurlijk ook zo. In dezelfde tijd meer willen of moeten doen leidt tot meer efficiëntie. Al zijn daar natuurlijk grenzen aan.
Als ik kritisch naar mijn eigen tijdbesteding kijk valt het, mijn gevoel van druk ten spijt, gelukkig gewoon mee. Natuurlijk, ik heb nu even veel te doen. Geregel voor mijn moeder. Voorbereiden van vergaderingen en daar natuurlijk ook aan deelnemen. Vrienden die aandacht verdienen vooral niet vergeten. Mijn dagelijkse huishoudelijke dingetjes. En ik zit weer in het halfjaarlijkse circus van medische controles, behandelingen, et cetera. Maak je geen zorgen: alle uitslagen zijn gelukkig erg goed. Naar de burendag bij mij achter en dus ook even meehelpen met het onkruidvrij maken van de jeu de boulesbaan. En ik wil toch ook wel graag alle James Bond films zien die deze weken op tv worden uitgezonden.
Het komt, zoals meestal het geval is, neer op hoe ik tegen iets aankijk. We hebben prachtige zonnige en warme nazomer dagen. Heerlijk, daar wordt ik helemaal blij van. En tegelijkertijd realiseer ik mij dat het alweer verrekte vroeg donker aan het worden is en dat dit de komende maanden alleen maar erger wordt. Daar baal ik dan weer van. Het is dus maar net waar ik mijn focus heb: mooi weer of vroeg donker. Het is zoals met alles een kwestie van keuzes maken. En dan vooral niet blijven hangen in niet kiezen. En accepteren dat ja zeggen tegen het één automatisch inhoudt dat ik ook nee zeg tegen de andere opties en dat ik dus de consequenties van mijn keuze moet accepteren. Wat doe ik wel en wat niet? Stel ik het uit of werk ik het meteen af? Waar stop ik mijn energie in: warm weer of vroeg donker? Toen ik nog lange trektochten maakte zonk mij, als ik nadacht over hoe ver het nog was, soms de moed in de schoenen en die hadden het al zo zwaar. Terwijl het ongelooflijk leuk was als ik alleen maar genoot van hoe mooi het onderweg was. In de afgelopen coronatijd werkte dat ook zo: blijven focussen op wat wel kan en mag, niet op wat er allemaal verboden of gewoon onverstandig is.  De foto van vandaag is een prachtig stukje graffiti op een muurtje in Puerto de la Cruz op Tenerife. Het is een sublieme verwijzing naar het leven en de liefde die altijd doorgaan, ondanks alles. Een verwijzing naar ons menselijk vermogen om ons aan te passen. Niet zeuren over de omstandigheden maar leren ermee om te gaan. Wat die omstandigheden ook zijn, er is altijd wat van te maken. Mezelf ervan bewust zijn dat ik het aan mijzelf te danken heb als ik baal en dat ik me lekker voel als ik me richt op de positieve dingen in het leven zijn de sleutel naar mijn geluk. En dat gaat me best wel goed af.