Hallo, van harte welkom op mijn website met praatjes en plaatjes.
Ik schrijf over wat ik meemaak, mij bezig houdt of interesseert. En ik fotografeer wat ik mooi vind.
Hieronder staat mijn meest recente blog. Recente blogs vindt je hiernaast, de oudere op de pagina “Blogs”.
En onder “Foto’s” vind je -je raadt het al- een wisselende selectie uit mijn foto’s.
Wil je reageren? Stuur mij met deze link een berichtje.
Veel plezier!


20 november 2022

Vertrouwen

Ik heb wat spannende dagen achter de rug waarin ik mij niet echt op mijn gemak voelde. In een uitvoerig gesprek met mijn uroloog vertelde hij dat hij in januari een scan van mijn hele lichaam wil maken. Dit om te kijken of het in de afgelopen drie jaar bij twee heel kleine uitzaaiingen is gebleven. Toen had ik wel even iets van “oeps, als dat maar goed gaat”. Dat is toch wel spannend, begin januari zal ik wellicht wat last van zenuwen krijgen. Maar hij vertelde er direct bij dat hij er zonder meer van uitging dat het wel oké zal zijn omdat alle bloedwaarden steeds uitstekend zijn. Waarom dan, was mijn vraag. Zijn antwoord verraste mij: om een tijdje te kunnen stoppen met medicatie. Ik flap er nu eenmaal zonder nadenken van alles en nog wat meteen uit dus zei ik: wil je me dood hebben of zo? (hou toch je kop, Monty, denk nou eerst even na). Hij moest lachen, gelukkig. Hij wil als de uitslag goed is een poosje stoppen met de medicatie omdat in de afgelopen drie jaar door gewenning de effectiviteit afneemt. En door een tijd te stoppen verdwijnt de gewenning en worden de bijwerkingen minder. Dat zou fijn zijn omdat ik nu voortdurend in wisselende mate moe ben. En het belangrijkste: het levert mij weer een paar extra jaren op. Het is wat spannend, maar tegelijk ook fijn. Het geeft me het gevoel dat ik toch veilig ben omdat ik echt op die arts durf te vertrouwen.
Het kan ook heel anders. Onlangs was ik met een vriendin een middag en avond op stap. Het komt vooral door haar dat ik dit stukje over veilig zijn en vertrouwen schrijf. Het was een dag van gezellig kletsen, heerlijk uit eten in het centrum van de stad. Zij maakte mij onbedoeld duidelijk dat het helemaal niet vanzelfsprekend is dat ik me in het algemeen veilig voel. Voor haar geldt dat vrijwel nooit. Terwijl dat natuurlijk wel zo zou moeten zijn. Verschrikkelijke gebeurtenissen uit haar leven hebben haar getraumatiseerd. En het deed mij pijn om te zien dat bij iedere onverwachte beweging of gebeurtenis ze onmiddellijk verstijfde. Ik ben blij dat zij mij vertrouwt en zich bij mij veilig voelt en het aandurft om mee uit te gaan.
Ik begrijp wel hoe een gebeurtenis diepe sporen kan achterlaten. Toen ik acht was kreeg ik een ernstig ongeluk dat tot flinke en blijvende schade aan mijn rechterarm leidde. Dat waren in het begin moeilijke jaren. Ik was door operaties, gips et cetera vaak niet in staat met gewone kinderdingetjes mee te doen. Ik werd ook vaak buitengesloten, al was het maar omdat ik op school bij gymnastiek -als ik al mee kon doen- natuurlijk altijd als laatste werd gekozen. En op wat toen nog de lagere school heette werd ik flink gepest. Ik heb wel eens een pestkop een zodanig harde oplawaai met mijn gips-arm gegeven dat het gips vervangen moest worden. En als puber ging ik er haast vanzelfsprekend vanuit dat meisjes mij nooit leuk zouden vinden. Gelukkig ben ik dat alles in de loop der jaren ontgroeid en ben ik anderen gaan vertrouwen en vooral ook op mezelf gaan vertrouwen. Al kijk ik nog steeds graag even de kat uit de boom. Ik ben me er terdege van bewust dat het mij nog steeds wat helpt als ik een situatie goed kan inschatten en daardoor onder controle heb.
Om dit verhaal toch wat vrolijk af te sluiten: op het dierenpark hebben we sinds kort twee schattige jonge ezeltjes. Hier speelt vertrouwen ook een rol. Zij komen bij iemand vandaan waar zij in een kudde leefden. Nu niet meer, ze moeten aan mensen wennen. In het begin waren ze moeilijk te benaderen. Terwijl ezels in het algemeen toch nogal aanhalige dieren zijn. Maar met een hoop liefde, geduld en vooral stukjes droog brood komt daar geleidelijk verandering en gaan ze ons vertrouwen. Ze laten zich -nog wat schoorvoetend- op hun koppie krauwen en een van de twee laat zich ook al aaien. Die gaat er dan echt even voor staan. Daar geniet ik dan weer van.